کارنامه داده اند.

معلم اسممان را یکی یکی می خواند و کارنامه مان را می دهد. ثلث اول است. هنوز وقتی اسمم را می خواند سرش را به اطراف تکان می دهد که طبقه¹ ام را پیدا کند و بگوید "آفرین پسرم" و کارنامه ام را به دست صابر م** بدهد تا آن را به من بدهد.

خ یک میز چوبی خریده.

خ پشت میزش می نشیند و پاهایش را از زیر آن رد می کند. خودکار هایش را در کشوی آن می گذارد و روی آن دفتر و کتاب هایش را می خواند. در خانه مان هیچ میز دیگری نیست. پنج سالم است. گاهی می نشینم و ساعت ها به میز خ فکر می کنم.

گوشه های دهن آقای احمدی همیشه کف دارد. از نگاه چشم های سبز خیره زیر ابروهای درهم رفته اش می گریزم. حتا وقتی از من سوال می پرسد به صورتش نگاه نمی کنم. اما از دهان کف کرده اش٬ صدای مکرر سائیده شدن دندان هایش و دو چاله ی عبوس دو سوی دو نیش برجسته اش راه گریزی ندارم.

من دوچرخه ندارم.

مهدی و "م" دوچرخه دارند. دوچرخه ی "م" آبی است. دایی لطفلا با ماشینش آن را آورده. آن وقت ها که هنوز خانه ی ما می آمدند. دوچرخه ی مهدی کهنه است. دوچرخه ی مهدی قبلن دوچرخه ی "م" بود. "م" صندلی دوچرخه ی آبی اش را آن قدر بالا می برد که پای مهدی به رکاب آن نرسد. ماشین آقا هم آبی است. اما من فکر می کنم ماشین آقا از دوچرخه ی "م" بدش می آید.

"م" مشت می زند به شکمم.

نفسم می برد. مثل فرورفتن در یک دریاچه ی تاریک. مثل افتادن از یک ساختمان بلند. و صدای بلند قلبم. آرام. رو به سکون. نگاهم کم کم سیاه می شود. سی ثانیه. می میرم.

باران بهار باغچه را پر از گیاه می کند.

گیاه ها را دوست دارم. به باغچه آب می دهم. مامان داد می زند که آب را ببندم. با مهدی و سارا لوبیا می کاریم. با دو برگ آغاز می شوند. زود بلند می شوند و سر می کشند. و زود نا امید می شوند سر خم می کنند.

من در خواب یک جن سیاه دیده ام.

 من دیگر می دانم جن چه شکلی است. جن ها سفیدی چشمشان هم سیاه است. انگار که اصلن چشم ندارند. اما به شما خیره می شوند.  آن ها در تاریکی پنهانند. از پشت پنجره ها به شما خیره می شوند. و یک خنده ی ترسناک از همه جا می شنوید. همه ی تنتان می لرزد. در تاریکی می دوید و به هیچ جا نمی رسید. آن وقت یک باد خیلی سرد می آید. گاهی وقت ها صبح که می شود می فهمید دشکتان خیس است.

بمباران که می شود همه چیز تمام است. فرار می کنیم.

امروز وقتی رو به روی تلویزیون نشسته بودم باز بمباران شد . تصویر تلویزیون رفت و یک نوشته ی بزرگ آمد که می دانم نوشته است "آژیر قرمز" . و یک جیغ بلند. انگار هزار زن و هزار مرد بر روی پشت بام خانه شان جیغ می زنند تا خون از گلوی شان در بیاید و بریزد در کوچه و خیابان.

عید می آید .

خوشحالم . دفترچه نوروزی را دوست دارم . جدول را دوست دارم . شکوفه های آلبالوی حیاط خانه مان را دوست دارم . و همیشه خیال آن سالی را می کنم که سفره ی هفت سین داشته ایم و من خیلی کوچک بوده ام . شاید هیچ وقت این طور نبوده . اصلن شاید سفره ی هفت سین احمقانه باشد .